سر آمد شعرای زمان خود بکمال
نبوده است بجز قاری خجسته خصال
به سبک هند سخن گفتنش پسند آمد
برنگ بیدل و صائب غنی کلیم وکمال
بگفته شعر بسال هزار وسه صد و ده
در آن زمان که عمر مرا بود چارم سال
معانیش همه رنگین چو لعل لاله رخان
عبارتش به روانی نظیر آب زلال
پری وشان ز چه در گردنش نیاویزند
که گوهر سخنش آمده است عقد لآل
رواج،معنی بیگانه بستن از وی یافت
ز بعد آنکه سخن مانده بود رو بزوال
نمود پیروی از شیوهء کلیم وسلیم
سخن سرود باین سبک مدت سی سال
ولیک رنگ دگر یافت چهرهء سخنش
دمی که مملکت ما گرفت استقلال
بنظم ونثر طریق سلیس وساده گرفت
بجز دمیکه ز سبکی نموده استقبال
چنانکه خود بیکی از قصائدش گوید
محیط سبک قدیمم نموده استیصال
بلی محیط چنین انقلاب ها دارد
تمام چیز بود در تبدل احوال
ازان سبب که سر طبع حاکمیت داشت
کمیت خامهء او را وسیع بود مجال
چو سیل خامهء او داشت آنچنان رفتار
که طی هیچ رهی پیش او نبود محال
چنان بقافیه ها وردیف مشکل و سخت
سروده است قصائد که نیست حد رجال
همه چو زلف نکویان مطول ودلکش
همه چو عارض خوبان مزین از خط وخال
تناسب غزلش همچو قطعهء گلشن
لطائف سخنش خوشتر از نسیم شمال
ز طبع پخته برای گرسنگان سخن
کرم نموده و گسترده است خوان نوال
بهر زمینه چنان داد خوش بیانی داد
که بر فراشت ازان سر بعرش حسن مقال
مگر ز نکهت گل پردهء دماغش بود
که میکشید بدین سان قماش لطیف خیال
کلام او بدلم آنچنان اثر بخش است
که نفس ناطقه نامش نهاد سحر حلال
صفای حسن خطش چون خط رخ خوبان
نفیس و دلکش وزیبا بانتهای جمال
صفات شخصیت او اگر ز من پرسی
بذات خویش به مجد وشرف نداشت مثال
ادیب وشاعر وصرفی و نحوی کامل
فقیه وحافظ قرآن بفقر صاحب حال
همین که ذکر خدا در میانه می آمد
ز دیده اشک فروریختی ز خوف مآل
زبسکه داشت شب وروز با قلم سرو کار
ز لاغری بدنش گشته بود صورت نال
چو در معارف و درانجمن بصرف رساند
عزیز عمر گران سنک خویش پنجه سال
خطاب داد باو شاه ملک الشعراء
شهی که رو بترقی بود معارف ازو
نوشت از پی تاریخ طبع بیتابم
مثیسب قائل او لطف ایزد متعال
ملک الشعراء عبدالحق بیتاب
