برآن سرم که زعیش جهان کناره کنم
برون ز سینه هوسهای بی شماره کنم
بغیر ازین که کریبان صبر پاره کنم
دگر بعشق بلا جوی او چه چاره کنم
شبی که طلعت آنمه نباشدم بنظر
ز آشک دامن خود چرخ پر ستاره کنم
بروی صفحه گهر ریز میشود قلمم
سخن دمی که از آن کوش و گوشواره کنم
ستاره ریز شود چشم من چو دامن صبح
نظر دمی که بر آن برق گوشواره کنم
دلش بسوزو کداز دلم نمی سوزد
ز شیشه چند حکایت بسنگ خاره کنم
بشام عید چو مردم هلال راجویند
به ابروی تو من از دور هم اشاره کنم
باین خیال که یکبار روی اوبینم
هزار بار شب هجر استخاره کنم
شب فراق توام دانه های اشک خوشست
مگر شماره غم های بی شماره کنم
دلم فسرده هوس عشق جانگداز کجاست
که از خراش غمش سینه پاره پاره کنم
بهیچ چیز نماند جمال طلعت دوست
خطاست گر بمه ومهرش استعاره کنم
نهان ز قبله پرستان چرا کنم قاری
دگر به ابروی او سجده آشکاره کنم
برون ز سینه هوسهای بی شماره کنم
بغیر ازین که کریبان صبر پاره کنم
دگر بعشق بلا جوی او چه چاره کنم
شبی که طلعت آنمه نباشدم بنظر
ز آشک دامن خود چرخ پر ستاره کنم
بروی صفحه گهر ریز میشود قلمم
سخن دمی که از آن کوش و گوشواره کنم
ستاره ریز شود چشم من چو دامن صبح
نظر دمی که بر آن برق گوشواره کنم
دلش بسوزو کداز دلم نمی سوزد
ز شیشه چند حکایت بسنگ خاره کنم
بشام عید چو مردم هلال راجویند
به ابروی تو من از دور هم اشاره کنم
باین خیال که یکبار روی اوبینم
هزار بار شب هجر استخاره کنم
شب فراق توام دانه های اشک خوشست
مگر شماره غم های بی شماره کنم
دلم فسرده هوس عشق جانگداز کجاست
که از خراش غمش سینه پاره پاره کنم
بهیچ چیز نماند جمال طلعت دوست
خطاست گر بمه ومهرش استعاره کنم
نهان ز قبله پرستان چرا کنم قاری
دگر به ابروی او سجده آشکاره کنم
