قدم به زندگی من، به خانه‌ام بگذار

سری بزن به خیالات بی‌کرانه‌ی من
سرِ جنون‌زده‌ات را به شانه‌ام بگذار

سخن بگو و مرا پُرکن از حضور خودت
قدم به دغدغه‌ی شاعرانه‌ام بگذار

بدون هیچ بهانه به تو گرفتارم
بهانه می‌طلبم، بی‌بهانه‌ام بگذار

به جسم و جان کلامم درآی و شادی کن
نشاط در غزل عاشقانه‌ام بگذار

‍ مژگان فرامنش