چگونه صبح خواهم کرد، دور از تو شب خود را

چگونه صبح خواهم کرد، دور از تو شب خود را
چطور این‌بار از گِل بگذرانم مَرکب خود را

سخن گفتن چه دشوار است در این ورطه‌ی غمگین
برایم تار و سوزن ده، که می‌دوزم لب خود را

مرا طفلی تصور کن که چیزی را نمی‌فهمد-
فقط با گریه‌ی خود می‌رساند مطلب خود را

به پندی یا حدیث و آیتی، چیزی چه می‌دانم!
قناعت می‌دهم آخر دلِ لامذهب خود را

تو را وقتی که می‌بینم، دلم در لرزه می‌افتد
دوچندان می‌نمایم ذکرِ «یا رب یا ربِ» خود را

بهرام هیمه