شب شعر

شب است وشعر میزند شرر به لحظه های من

و شوق شانه میکنــــد بـــــه رشتـه صدای من

چه آتش است و ا عجب کــــه آب میــدهد مرا

و عطــــر روح میدمد به پیکـــــر هــوای من

ندانــــــم از کــــدام کــــــوه، کــدام کــوه آرزو

نسیم تـــــازه میــــــوزد به فصل انتهــــای من

ز ابــــر نـــــور میرسد چنــــان زلال روشنی

که نیست حاجتی دگر به اشک وهای های من

جرقه هــای آه من ستــــاره ریـــــــز می شود

به عـــرش لانــه میکنـــــد کبوتــر دعــای من

ســرشک بیخودانــه ام بــه خط خط کتــاب او

نگــاه کن چه بی بهــانه میچکـــد خــــدای من

زحرف حرف دفتــری ز واژه واژه محشـری

قیــامتی دمیــده از سکــوت دیــــر پــــای من

سحــر مدر حریر وهــمـی مـــرا که خوشترم

به شب که شعر میزند شرربه لحظه هـای من

نادیا انجمن