آنکه گُل را شاهد و خوشبو کُنَد

آنکه گُل را شاهد و خوشبو کُنَد
هر چپی را راست فضلِ او کُنَد
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۱۵۸)

گاهی اوقات با انسان‌هایی مواجه می‌شویم که از بخششِ خداوند بسیار ناامید شده‌اند و خود را چنان گناهکار می‌دانند که هیچ امیدی در بخشش از طرفِ خداوند نمی‌بینند. مولانا می‌گوید ناامید نباید بود هرچند گناه بسیار کرده باشی. مولانا مشفقانه مِهرِ مدامِ خداوند را برایمان ترسیم می‌کند و می‌گوید همان خدایی که می‌تواند گُلی را خوشبو و زیبا کند، می‌تواند با فضلِ خود بندهٔ گناهکار را ببخشد و او را از راه ناصواب به راه صواب بیاورد. هیچگاه امیدِ بخششِ پروردگار به درگاهِ کریمانهٔ او از بین نمی‌رود.

علی منهاج