سالها نتوان نمودن از زبان
(مثنوی، دفتر سوم)
گاه میشود که دیدنِ پدیدهای یا اتّفاقی در درونِ ما تجربهای را ایجاد میکند که به زبان قابل توصیف نیست. این تجربهٔ درونی را فقط خودِ ما میتوانیم درک کنیم و به هیچ صورتی قابلِ ابراز و توضیح نیست. بسیاری از ما در لحظاتی از عمرِ خویش چنین تجربیاتِ ویژهای را داشتهایم. تجربیاتی که شاید عقل آن را نمیپذیرد و نیز زبان قادر به بازگو کردنِ آن نیست. امّا نکتهای که نباید از آن غافل شد تأمل و سعی در یافتنِ پیامی است که این تجربیّات در دلّ خود پنهان دارند. گاه در عمقِ این تجربیّات_ چه معنوی و چه غیرمعنوی_ نشان و راهی نهفته است که میتواند گرهگشایِ مشکلی از مشکلاتِ ما باشد. همیشه راهی برای حلِّ مشکلات هست اما گاه فقط از طریقِ تأملِ درونی قابلِ دسترسی است. تجربیّاتِ درونی چون رویایی هستند که میتوانند در دلِ خود پیامی راهگشا برایمان داشته باشند، هرچند اغلبِ ما به رویاهایمان چندان توجّهی نمیکنیم.
علی منهاج
