آنک جان در روی او خندد چو قند
از ترشرویی خلقش چه گزند
(مثنوی، دفتر دوم)
از ترشرویی خلقش چه گزند
(مثنوی، دفتر دوم)
بزرگان واقعی دل در گرو تایید و تشویق خلق نمیبندند و به مدح و ثنای دیگران توجه ندارند.
کسی که صفای باطن دارد و به تعبیر مولانا جان همچون قند بر او لبخند میزند، ابایی از ترشرویی خلق ندارد. مدح و ذم خلق شایسته اعتنا نیست. گاهی مدح میکنند و بر عرش مینشانند و گاهی با ذم خویش کسی را بر خاک مینشانند.
دل بستن و یا بیزاری جستن از خلق هر دو ناصواب و بیهوده است. مدحها و ذمها همچون بادی میوزند و میگذرند. آنچه میماند و میایستد و در این وزش باد تغییر نمیکند اصالتهای انسانی والاست.
علی منهاج
