آنک تخم خار کارد در جهان

آنک تخم خار کارد در جهان
هان و هان او را مجو در گلْسِتان
گر گُلی گیرد بکف خاری شود
ور سوی یاری رَوَد ماری شود
(مثنوی، دفتر دوم)

از آنان که بذر خار می کارند باید پرهیز کرد. افرادی که اگر گلی هم در دست بگیرند به خار بدل می شود؛ اگر سراغ کسی روند همچون مار نیش می زنند؛ افرادی که به هر چه برسند آن را تباه و مسموم می کنند همچون عاملی بیماری زا که سبب نابودی هر موجودی می شود. همنشینی با چنین افرادی جز هلاک و تباهی نتیجه ای به همراه ندارد. اینان وجودی آکنده از حسد، نفاق، تکبّر، طمع و چشم تنگی دارند و همه سیئات در وجود شان جمع است.

علی منهاج