هر کجا دام است و دانه کم نشین

هر کجا دام است و دانه کم نشین
رو زبون‌گیرا زبون‌گیران ببین
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۷۴۸)

همهٔ ما انسان‌ها به نوعی صیّاد هستیم و به دنبالِ صید جستجو می‌کنیم. مولانا با توجه به این مسئله‌ به ما گوشزد می‌کند که به عنوانِ صیّاد به دنبالِ صیدهای حقیر نباشیم. به تعبیرِ او هر جا دام و دانه‌ای است ننشینیم و عاقبتِ صیادانِ حقیر را ببینیم و عبرت بگیریم. مقامِ انسان والاتر از آن است که صیدهای کوچک بگیرد. دام و دانه یا به تعبیرِ دیگر وسوسهٔ امورِ لذّت‌بخش اما حقیر در شأنِ انسان نیست. همهٔ آن کسانی که چنین کردند خود نیز عاقبتی حقیرانه داشته‌اند.

علی منهاج