ماییم مست و سر‌گِران، فارغ ز کار دیگران

ماییم مست و سر‌گِران، فارغ ز کار دیگران
عالم اگر بر هم رَوَد، عشق تو را بادا بقا!
(مولانا، غزلیات شمس)

این دنیا پر است از اموری که آدمی را به گزاف به خود مشغول می‌کند. اموری که در ذات و فی‌نفسه دارای ارزش نیستند. این موضوعات نامعتبر آدمی را از امور باارزش و رشددهنده روح باز می‌دارند. مولانا یادآوری می‌کند که تا می‌توانیم از این مفاهیم دوری کنیم تا مجال بیابیم به آنچه مهم و ناب است روی آوریم. عشق در صدر مفاهیم معتبر عالم است و تنها امری است که باقی و جاودان می‌ماند. هر مقوله دیگری در قیاس با عشق فانی، بی‌ارزش و بیهوده است و رواست که همه لحظات زندگی خود را در جستجوی عشق سپری کنیم. مولانا عشق به خداوند را در صدر همه عشق ها می‌داند و باور دارد این عشق وقتی در دل فرود آید، هرگز از بین نمی‌رود حتی اگر انسان همه دارایی خود را از دست بدهد.

علی منهاج