رحمتی، بیعلّتی، بیخدمتی
آید از دریا، مبارکْ ساعتی
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۶۲۴)
آید از دریا، مبارکْ ساعتی
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۶۲۴)
گاه به تعبیرِ مولانا از سوی خداوند رحمتی بر انسان نازل میشود که برای آن هیچ طلب و جهدی نکرده است. این نوع رحمت بسیار با ارزشتر از رحمتی است که انسان خود از خداوند درخواست کرده و پاسخ گرفته باشد. اینکه انسان در ازای کاری یا به تعبیرِ مولانا خدمتی نسبت به خداوند، چشمداشتِ پاداشی داشته باشد چندان باارزش نیست. داد و ستد و تاجرمسلک بودن با خداوند پایینترین نوعِ رابطه با اوست. بندهٔ حقیقی اگر خدمتی هم میکند باید به نیّتِ قُربِ به حق باشد و نه برای بازگشتِ رحمت و کَرَمی که از پروردگار انتظار دارد. به تعبیرِ مولانا خوشا وقتی که رحمتی از سوی خداوند بدون خدمتی از سوی بنده نازل شود.
علی منهاج
