راضیم من شاکرم من ای حریف

محبوب بودن به‌طور کلی امر نیکویی است. اینکه فرد یا افرادی انسان را دوست داشته باشند و مقبول آنها باشد بد نیست. اما سؤال اینجاست که محبوب چه کسانی باشیم و با چه بهایی به این محبوبیت دست یابیم؟ آیا محبوب هر انسانی بودن و یا دل عده‌ای را به هر قیمتی به‌دست آوردن همیشه امری نیکوست؟ آیا به هر بهایی عده‌ای را خوشنود و راضی کردن کار حقی است؟
مولانا در باب محبوبیت ارجحیت را به خدا می‌دهد نه به فرد یا افرادی که مورد توجه آنان قرار گیریم. یعنی اول خداوند است که باید از انسان خشنود باشد و به تعبیر مولانا در نزدش شریف باشد.
روشن است که خداوند وقتی از بنده‌اش راضی و خوشنود است که به هر بهایی پیش هر کس و ناکس سر خم نکند و تنها برای به‌دست آوردن دل آنها با هزار ریا و دغل عمل نکند.
چه بسا کسانی که به طمع تحصیل محبوبیت جعلی و جمع کردن مگسان دور شیرینی از هیچ کار زشت و ناپسندی ابا ندارند.

علی منهاج