در قطره ام انداز محیط است پر افشان
حیف است کز افسون گهر در قفس افتم
شرح:
باز از خود صفت میکند و میگوید: در قطرهء من یک اقیانوس نهفته است، انسان که آزاده و رسته از بندگی دیگران است و برتر فکر میکند، درست است که در ظاهر موجودی ضعیفی مینماید، ولی در نهاد و تفکر او ساختن یک دنیاست.
مسلمانی که داند رمز دین را
نساید پیش غیر الله جبین را.
اگر گردون به کام او نگردد
به کام خود بگرداند زمین را
(از اقبال)
واقعاً اینگونه است. انسانها از تفکر و ایده های معنوی و نیات بزرگ شان ارج گذاشته میشوند و ماندگار میمانند.
در مصرع دوم جانب منفی افتیدن در قفس نفسانی را بیان میدارد و میگوید؛ این حیف و افسوس است که انسان در افسون گهر شدن و به امید ارزشمند شدن در قفس خواسته های پست افتد، همانند قطرهء که در آغوش تنگ صدف می افتد تا گهر شود. برای همیش کوچک میماند. به عبارت ساده تر؛ با اشارات ادبی میرساند که؛ انسان ارزشمند ترین و گرانبها ترین پدیدهء هستی است، به شرطی که خود را گرفتار پلیدی های و پستی نسازد.
حیف است کز افسون گهر در قفس افتم
شرح:
باز از خود صفت میکند و میگوید: در قطرهء من یک اقیانوس نهفته است، انسان که آزاده و رسته از بندگی دیگران است و برتر فکر میکند، درست است که در ظاهر موجودی ضعیفی مینماید، ولی در نهاد و تفکر او ساختن یک دنیاست.
مسلمانی که داند رمز دین را
نساید پیش غیر الله جبین را.
اگر گردون به کام او نگردد
به کام خود بگرداند زمین را
(از اقبال)
واقعاً اینگونه است. انسانها از تفکر و ایده های معنوی و نیات بزرگ شان ارج گذاشته میشوند و ماندگار میمانند.
در مصرع دوم جانب منفی افتیدن در قفس نفسانی را بیان میدارد و میگوید؛ این حیف و افسوس است که انسان در افسون گهر شدن و به امید ارزشمند شدن در قفس خواسته های پست افتد، همانند قطرهء که در آغوش تنگ صدف می افتد تا گهر شود. برای همیش کوچک میماند. به عبارت ساده تر؛ با اشارات ادبی میرساند که؛ انسان ارزشمند ترین و گرانبها ترین پدیدهء هستی است، به شرطی که خود را گرفتار پلیدی های و پستی نسازد.
