کو لغزش پایی که به ناموس وفایــــت
بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم
شرح:
در این شعر موضوع کاملا جدید ولی بسیار با ارزش را مطرح میکند. اینجا در حقیقت استفسار انکاریست. یعنی اگر یار وفا کند بیدل حاضر است بار هر دو جهان را که همانا « زحمت و تلاش در این دنیا و عذاب گناه در آن دنیا» است بر دوش بردارد. ولی اینجا آنقدر با این بار دوش محتاط راه میرود که دیگر پایش نمی لغزد تا در زیر این بار برای همیش بافتد. کلمه «کو» در حقیقت همان استفسار انکاریست. یعنی کجاست که چنین شود و نمیشود؟
به تعبیر ساده؛ اگر یار وفا داری کند بیدل همهء بار های این دنیایی و آن دنیایی را بر میدارد و پایش هم نمی لغزد که بافتد و اگر بلغزد و در همین راه هم نابود و فانی گردد باز هم راضی است.
بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم
شرح:
در این شعر موضوع کاملا جدید ولی بسیار با ارزش را مطرح میکند. اینجا در حقیقت استفسار انکاریست. یعنی اگر یار وفا کند بیدل حاضر است بار هر دو جهان را که همانا « زحمت و تلاش در این دنیا و عذاب گناه در آن دنیا» است بر دوش بردارد. ولی اینجا آنقدر با این بار دوش محتاط راه میرود که دیگر پایش نمی لغزد تا در زیر این بار برای همیش بافتد. کلمه «کو» در حقیقت همان استفسار انکاریست. یعنی کجاست که چنین شود و نمیشود؟
به تعبیر ساده؛ اگر یار وفا داری کند بیدل همهء بار های این دنیایی و آن دنیایی را بر میدارد و پایش هم نمی لغزد که بافتد و اگر بلغزد و در همین راه هم نابود و فانی گردد باز هم راضی است.
