اهلِ دنیا، عاشق جاه اند از بی‌دانشی

اهلِ دنیا اشاره به سو‌دپرستانی است که از فرط بی‌دانشی، به‌جاه (کنایه از مقام و حِشمتِ دنیایی) عشق می‌ورزند و مانند کودک نادان – به تصوّر این‌که آتشِ سوزان زر است – به آتش دست می‌اندازند و سرانجام، خود در این آتشِ سوزانِ حرص می‌‌سوزند تا به تعبیر خودشان، به آن “جاه” و و جاهتِ کاذب برسند.

دانش یا درکِ واقعی آن‌ست که آدم به جاه و شوکتِ اعتباری دل نبندد و در پی کسبِ و فضیلتِ حقیقی؛ یعنی دوری از حرص و جاه باشد.

فضای تان بیدلانه باد!

جاوید فرهاد