زندگینامه و اندیشهی نورالله نورزی
نورالله نورزی، شاعر و نویسندهی جوان افغانستان، فرزند امینالله نورزی، در سال ۱۳۸۶ هجری خورشیدی در تایمنیِ کابل چشم به جهان گشود. روح او از همان آغاز با واژه و معنا پیوندی پنهان داشت؛ پیوندی که سالها بعد، خود را در شعر و اندیشه آشکار ساخت.
نورزی سفر شعری خویش را در سال ۱۴۰۱ هجری خورشیدی آغاز کرد؛ سفری که نخستین گامش با خواندن و تأمل در ابیات مولانا جلالالدین محمد بلخی برداشته شد و در وادیهای پیچیده و پرشکوه عرفانِ «ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل» به اوج رسید. این سیر معنوی، زبان او را از احساس به حکمت رساند.
نخستین بیت او که میتوان آن را منشور فکری و اخلاقیاش دانست، چنین است:
ای نورزی! بهرِ دنیا مایهٔ آباد باش
در میانِ مرگ و میلادت ز خوف آزاد باش
این بیت، نهتنها آغاز شاعری او، بلکه اعلان راهی است که شاعر در آن، انسان را به آزادی از ترس، آگاهی از بودن، و مسئولیت در برابر جهان فرامیخواند. او شاعری است دلبسته به عرفان، معنا و بیداری؛ واژه برای او تنها ابزار زیبایی نیست، بلکه وسیلهای برای کشف حقیقت، پالایش درون و روشنی ذهن جامعه است.
زادگاه او کابل است، اما ریشه در خاک باستانی هرات و ولسوالی «نظامشهیدِ گذره» دارد که بر ذوق و زبانش تأثیری ژرف نهاده است؛ هراتی که قرنها مهد ادب، عرفان و هنر بوده و هنوز نفسِ تاریخ در کوچههایش جاری است. او تعلیمات ابتدایی خویش را در لیسه ذکور «شهرک وحدت» به اتمام رسانده و هماکنون در حال سپری نمودن دورهی کانکور است.
از میان شاعران، مولانا و بیدل دهلوی بیشترین تأثیر را بر جهانبینی او گذاشتهاند؛ یکی آموزگارِ شور و سماعِ معنا، و دیگری معمارِ اندیشههای پیچیده و عمیق عرفانی. نورزی ارادت خاصی به بیدل دارد و در قلمرو معنا، کسی را همتای او نمیبیند. این ارادت را میتوان در این سرودهاش یافت:
بهرِ من پیرِ خرد، استادِ دانا بیدل است
پهلوان اندر سخن، بابای معنا بیدل است
آرزوی نورزی، فراتر از شهرت و نام، رضای خداوند متعال، بیدارسازی اذهان عامه و خدمت صادقانه به جامعه، کشور و فرهنگ زبان فارسی است. او باور دارد که شاعر در برابر زمان خویش، مردم خویش و واژههایی که بر زبان میآورد، مسئول است.
نورزیِ امروز، شاعری است جوان با صدایی در حال شکلگیری؛ صدایی که میان سنت و امروز، و میان عرفان و اجتماع، راه خود را آرام اما استوار میپوید.
