شاهنامه ابوالقاسم فردوسی تنها یک کتاب شعر نیست، بلکه شناسنامه فرهنگی و سند هویت زبان فارسی است. در ادامه دلایل اصلی مطالعه این شاهکار جهانی را بررسی میکنیم:
۱. پاسداری از زبان و هویت
فردوسی در زمانی که زبان فارسی در خطر فراموشی و نابودی قرار داشت، با سرودن حدود ۶۰ هزار بیت، واژگان و ساختار این زبان را تثبیت کرد. مطالعه شاهنامه به ما کمک میکند تا با ریشههای اصیل زبانی خود آشنا شویم و قدرت بیان و گنجینه لغات خود را تقویت کنیم. او آگاهانه از ورود بیش از حد واژگان بیگانه جلوگیری کرد تا «عجمی» را با این پارسیِ نغز زنده کند.
۲. گنجینه اخلاق و خردورزی
برخلاف تصور عامه که شاهنامه را فقط کتاب جنگ میدانند، این اثر سرشار از آموزههای اخلاقی، پندهای حکیمانه و دعوت به خردورزی است. فردوسی در جایجای کتاب، خواننده را به عدالت، وفای به عهد، دستگیری از مظلوم و ناپایداری جهان توجه میدهد. شخصیتهای شاهنامه همگی در کشاکش خیر و شر قرار دارند و درسهای بزرگی درباره پیامدهای انتخابهای انسانی به ما میآموزند.
۳. درک اسطورهها و کهنالگوها
شاهنامه منبع اصلی اسطورهشناسی سرزمین ما است. مطالعه آن ما را با ریشههای تفکر جمعی و داستانی گذشتگان مان آشنا میکند. از نبرد رستم با دیوان (نماد چیرگی بر نیروهای تاریک درون و بیرون) تا داستان غم انگیز سهراب و سیاوش، همگی مفاهیمی عمیق انسانی هستند که در سطح جهانی با آثار بزرگی چون ایلیاد و ادیسه هومر مقایسه میشوند.
به کوشش فهیم هنرور
نشر سخنور | Sokhanwar.Com
