بنده ام دَم از خدا می آورم
دل به یادش هرکجا می آورم
شکر بی پایان ز لطف و دادِ آن
ذاتِ پاکِ کبریا می آورم
با درود و مهر وافر هر نفس
نام احمد مصطفا می آورم
نور او بر قلبِ من تابنده است
دستِ خالی با دعا می آورم
از وفا داری که من را داده است
ناز و نعمت بر ملا می آورم
در نمی ماند گدایش بی گمان
تا سپاسش را به جا می آورم
داده آوا را نوا آن داد رَس
الُفت و مهر و وفا می آورم
دل به یادش هرکجا می آورم
شکر بی پایان ز لطف و دادِ آن
ذاتِ پاکِ کبریا می آورم
با درود و مهر وافر هر نفس
نام احمد مصطفا می آورم
نور او بر قلبِ من تابنده است
دستِ خالی با دعا می آورم
از وفا داری که من را داده است
ناز و نعمت بر ملا می آورم
در نمی ماند گدایش بی گمان
تا سپاسش را به جا می آورم
داده آوا را نوا آن داد رَس
الُفت و مهر و وفا می آورم
شاعر: عبدالله آوا
