قهار عاصی؛ روایتگر نجیبی که در آتش جنگ سوخت
قهار عاصی شاعر برجسته و محبوب در ولایت پنجشیر به دنیا آمد. او با وجود تحصیل در رشته زراعت، به دلیل عشق و استعداد فراوان، مسیر زندگیاش را به سوی ادبیات تغییر داد و خیلی زود به یکی از چهرههای درخشان شعر معاصر تبدیل شد.
او توانایی عجیبی در ترکیب سبکهای سنتی و نو داشت. عاصی هم غزلهای زیبایی میسرود و هم در شعر سپید مهارت داشت. زبان او ساده و صمیمی بود، به طوری که مردم عادی به راحتی با حرفهای او ارتباط برقرار میکردند و خودشان را در شعرهایش میدیدند.
عاصی شاعری دغدغهمند بود که هرگز نسبت به حوادث سیاسی و اجتماعی کشورش بیتفاوت نماند. او در کتابهایی مثل «از جزیره خون»، با شجاعت از تلخیهای جنگ، آوارگی و بیعدالتی در کابل نوشت و به صدای رسای مردمی تبدیل شد که درگیر آشوبهای داخلی بودند.
سرنوشت او نیز مانند وطنش با جنگ گره خورد. در سال ۱۹۹۴، زمانی که تنها ۳۸ سال داشت، بر اثر برخورد راکت به خانهاش در کابل جان باخت. مرگ زودهنگام او ضایعه بزرگی برای ادبیات بود و به نمادی از سوختن استعدادها در آتش جنگهای داخلی تبدیل شد.
امروز میراث عاصی همچنان زنده است و شعرهایش در دانشگاهها و محافل ادبی زمزمه میشود. او پُلی میان سنت و مدرنیته ساخت و ثابت کرد که شعر واقعی، هنری است که از دل تجربههای تلخ و شیرین زندگی مردم جوانه میزند و هرگز فراموش نمیشود.
به کوشش: فهیم هنرور
نشر سخنور | Sokhanwar.Com
