ترکِ خواهش

ترکِ خواهش
شدتِ پرواز ما از آسمان باید شنید
گرچه فرسودیم یک عمریست در کنج قفس
پُر دماغی نیست مصداقِ تعالی این زمان
از سبک مغزیست گر بالا نشین گردیده خس
ترک خواهش راحتِ یک عمر بار آورده است
زین سبب ما را نباشد لذتِ دنیا هوس
گشته دست احتیاجم را قناعت آستین
از جهان یک لقمه خشک و تر ، همین ماراست بس
تا بخود هستیم و از سودای دنیا بی خبر
نی کسی از ما برنجید و نه ما از دست کس
راحت ار خواهی چنان پرواز کردن پیشه کن
تا شوی عنقا ، نه در مرداب ها همچون مگس
آنکه بعد از مرگ ، نامش نیز میرد در جهان
زندگی اش صِرف بوده آمد و رفتِ نفس
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *