گرفتار تو ام، پرسش کن از حال پریشانم،
پریشان خاطرم، رحمی نما بر چشم گریانم.
به روی همچو روز و موی چون شامت قسم، جانا،
که دور از روی و مویت روز را از شب نمی دانم.
دگر طاقت نمانده است، ای مه آزارم مده، آخر،
نه از سنگم نه از آهن، دل و جان دارم، انسانم.
نمی دانی تنم در آتش عشق تو می سوزد؟
چرا رحمت نمی آید، عزیزم، دلبرم، جانم!
دلم پرغم شد از دوری، بیا دیگر، که با شادی
ز گنج دیده بی پایان به پایت گوهر افشانم.
دمد گر از دلم آتش، رود گر بر سرم توفان،
دل از مهرت نمی گیرم، سر از امرت نپیچانم.
مسکو، ۱۹۴۷
پریشان خاطرم، رحمی نما بر چشم گریانم.
به روی همچو روز و موی چون شامت قسم، جانا،
که دور از روی و مویت روز را از شب نمی دانم.
دگر طاقت نمانده است، ای مه آزارم مده، آخر،
نه از سنگم نه از آهن، دل و جان دارم، انسانم.
نمی دانی تنم در آتش عشق تو می سوزد؟
چرا رحمت نمی آید، عزیزم، دلبرم، جانم!
دلم پرغم شد از دوری، بیا دیگر، که با شادی
ز گنج دیده بی پایان به پایت گوهر افشانم.
دمد گر از دلم آتش، رود گر بر سرم توفان،
دل از مهرت نمی گیرم، سر از امرت نپیچانم.
مسکو، ۱۹۴۷
