بيا ملا محمد جان به كابل
به سيل لاله و نسرين و سنبل
“مزار” اينجاست اين اقليم خون بار
بيا كابل براي سير گلزار
ببين يك سو گلي افتاده بر خاك
گلي آن سو گريبان مي كند چاك
بيا چون من ببين با ديده ي تر
چه گلهايي كه ظالم كرد پرپر
ببين بس پشته ها از كشته اينجاست
بسي دختر به خون آغشته اينجاست
بسي بلبل بسي كفتر به خون خفت
بسي آهو بسي دختر به خون خفت
بيا در سوگ طفلم ياري ام ده
در اندوه گلم دلداري ام ده
گلم مي آمد از مكتب، پياده
خرامان مثل كبكي روي جاده
مي آمد خانه تا رويش ببوسم
دو چشم و طاق ابرويش ببوسم
ولي كشتند گرگان، طفلكم را
دريدند آن غزال كوچكم را…
◼
كجا رفتي گلم؟ درمان دردم!
كجا بايد به دنبالت بگردم؟
عزيزم! ساق همچون كوكبت كو؟
مداد نازك مشق شبت كو؟
چه شد آن بازوان نازنينت؟
كجا افتاده دست مرمرينت؟
چرا دختر! النگويت شكسته؟
چرا خون روي كيفت نقش بسته؟
فداي كفش هاي پاره ي تو
فداي سرخي رخساره ي تو
فداي آن لبان روزه دارت
فداي نرگس مست خمارت
گل من! تشنه بودي آخرين بار
بيا بابا كه آمد وقت افطار
كجا افتاده اي؟ جانم فدايت
بيا در خانه، اينجا نيست جايت
ندارم تاب جاي خالي ات را
بيا بايد ببافي قالي ات را
شدي صدپاره، چون آيم به سويت؟
سرت كو؟ تا ببوسم من گلويت
جدا شد دستَكت بابا بميرد!
چه دستي بعد از اين دستم بگيرد؟
جدا شد پايَكت نيلوفر من
چه سان لِی لِی كني پس دختر من؟
دگر عطرت نمي پيچد به خانه
مگر از تار گيسويت ز شانه…
◼
چه بي رحمي چه خونخواري تو اي خصم
نه دين داري نه آئين داري اي خصم
بگو از طفل معصومم چه ديدي؟
كه همچون گرگ، جسمش را دريدي
چه زاري ها از اين بيداد كردم
علي شير خدا را ياد كردم
علي شير خدا صبرم بياموز
تو مرهم نه بر اين زخم جگرسوز
علي شير خدا اي شاه مردان
بلا از خطه ي كابل بگردان…
افشين علا
