بر چهرهی وقار
ما کیستیم؟ خیل ملامت کشیدهای
در کنج خویش، گوشهی عزلت گزیدهای
گاه ایستادهایم چو شمعی میان جمع
گاهی فتادهایم چو اشک چکیدهای
دوران چو ما ندیده و ما را نشانده است
با مردمان تازه به دوران رسیدهای
در قد و در قوارهی ما نیست مدعی
با قامت ز بار تعلق، خمیدهای
ما را چه حاجت است به این نور چشمیان؟
وقتی ادب ندیده چو ما نور دیدهای
سرخی اگرچه رفته ز رخسار، ماندهایم
بر چهرهی وقار، چو خون دویدهای
ای روزگار! حرمت ما را نگاه دار
زیرا تو نیز گرمی و سردی چشیدهای
فردا که قدر ما بشناسی چه مانده است
از ما به جز غریب به گور آرمیدهای؟
افشين علا
