ای بی کفن که بر کفن خلق، نام توست

سرچشمه‌ی تداوم دین بر زمین پست
از ارتفاع حنجره ی تشنه کام توست

هر جا که جاده‌ای و سواری و مقصدی‌ست
درگیر شرم، از سفر ناتمام توست

“زخم از ستاره بر تنت افزون” و آسمان
با سیل اشک در صدد التیام توست

آتش چگونه شرم ندارد ز سوختن
وقتی که خاندان نبی در خیام توست

شش گوشه است قبر تو زیرا که دست‌ها
از هر طرف دراز به شوق سلام توست

مشک برادر تو اگر شد تهی ز آب
این اشک‌ها مقدمه‌ی انتقام توست

افشين علا