ملکالشعرا بهار در ۱۸ قوس ۱۲۶۵ در مشهد زاده شد. نام کاملش محمدتقی بهار بود. پدرش حاج محمد کاظم صبوری ملکالشعرای آستان قدس رضوی بود. در خانوادهای ادبی بزرگ شد. آموزش اولیه در ادبیات پارسی و عربی بود. در نوجوانی شعر گفت و تخلص بهار گرفت.
در ۱۲۸۲ به جامعه ادبی مشهد پیوست و روزنامه خراسان را در ۱۲۸۶ تأسیس کرد. در جنبش مشروطه فعال بود و انجمن سعادت را بنیان گذاشت. در ۱۲۸۹ به مجلس سوم راه یافت. در ۱۲۹۲ وزیر معارف شد اما کوتاه بود. چندین بار زندانی شد مانند در ۱۲۹۴ توسط روسها.
در ۱۳۰۰ حزب دموکرات را رهبری کرد و روزنامه نوبهار را منتشر کرد که توقیف شد. در ۱۳۰۶ به مجلس پنجم رفت. در ۱۳۱۴ سبکشناسی ادب پارسی نوشت. در ۱۳۲۴ وزیر فرهنگ شد. آثارش شامل دیوان شعر، تاریخ سیاسی احزاب، و تصحیح متون کلاسیک است.
او در ۲ ثور ۱۳۳۰ در تهران از بیماری سل درگذشت. زندگیاش با شعر، سیاست و روزنامهنگاری مشخص بود. میراثش در ادبیات مدرن پارسی است. خانوادهاش زمینه ادبی فراهم کرد. آموزشش پایه گذاشت. فعالیت سیاسیاش پرتلاطم بود.
بهار شاعری کلاسیک بود اما نوآوری کرد. غزلها و قصیدههایش مشهور است. تاریخ سلسلههای ایران نوشت. در زندان شعرهای زندان نوشت. تأثیرش بر شاعران بعدی مانند فروغ فرخزاد است.
علاوه بر شعر، بهار در تاریخنگاری شرکت داشت. دیدگاههایش سیاسی بود. خانوادهاش شاعرانه بود. آموزش زودهنگامش ادبی بود. زندانها تمهای شعری افزود. روزنامهنگاریاش تأثیرگذار بود. دیدگاههایش لیبرال بود.
بهار با تعهد به دموکراسی مشخص بود. او از تجربیات شخصی مانند زندان برای اصالت استفاده کرد. شعر و مقالاتش ابزار بیان بودند. در نهایت، حرفهاش تأثیر ماندگاری گذاشت. مرگش پایان دوران بود اما میراثش زنده است.
علاوه بر دیوان، بهار تصحیحهایی مانند تاریخ سیستان کرد. او در محیط قاجار و پهلوی رشد کرد. خانوادهاش زمینه درباری داشت. مهاجرت به تهران فرصتهایی آورد. دوستی با روشنفکران حمایت بود. تمایلات سیاسیاش عمق افزود. مرگش پایان بود. میراثش در ادبیات باقی مانده است.
