مسعود بن سعد بن سلمان بین سالهای ۴۱۷ تا ۴۱۹ شمسی (۴۳۸ تا ۴۴۰ قمری) در لاهور به دنیا آمد.
اصل خانواده او از همدان بود، اما پدرش در دربار غزنویان خدمت میکرد.
مسعود سعد از کودکی در محیط درباری غزنویان بزرگ شد و به خوشنویسی و ادب پرداخت.
او کتابدار سلطنتی بود و در دربار سلاطین غزنوی مانند مسعود سوم مقام داشت.
مسعود سعد به دلیل حسادت درباریان چندین بار زندانی شد و سالها در قلعهها محبوس بود.
حبسیههای او از مشهورترین اشعار زندان در ادبیات پارسی هستند.
او قصیدههای بسیاری در مدح غزنویان و شکایت از زندان سرود.
مسعود سعد پیشگام غزل پارسی نیز به شمار میرود و غزلهای زیبایی دارد.
زندگی او با پادشاهی چندین سلطان غزنوی مانند ابراهیم، مسعود، بهرامشاه همراه بود.
او در هند و لاهور زندگی کرد و با فرهنگ آن نواحی آشنا بود.
مسعود سعد در اسبشناسی نیز مهارت داشت و اشعاری در این موضوع سرود.
وفات او در سال ۴۹۴ شمسی (۵۱۵ قمری) رخ داد.
دیوان مسعود سعد شامل قصاید، غزلیات و قطعات است.
حبسیههای او بیانگر رنج تبعید و زندان هستند و تأثیر عمیقی بر شاعران بعدی گذاشت.
او از شاعران برجسته دوره غزنوی و آغاز سلجوقی است.
