جمالالدین محمد، متخلص به عرفی، از شاعران قرن دهم هجری بود که در شیراز زاده شد. او به کمال فضل و حاضرجوابی معروف بود.
عرفی چند بار به هند رفت و در دربار اکبر شاه تقرب یافت. او در مناظرهها دیگران را شکست میداد.
سبک عرفی پر از تشبیهات پیچیده است و اصل مقصود گاهی مبهم میماند. او مخالف مسلک قدما بود.
قصیده رائیه او با ۱۸۰ بیت مشهور است و دیگران به آن جواب گفتند.
عرفی در غزل و رباعی نیز سرود و اشعارش لطیف است.
او در سال ۹۷۱ شمسی در سی و شش سالگی در لاهور درگذشت و استخوانهایش به نجف منتقل شد.
میراث عرفی در سبک پیچیده و تشبیهات نوآورانه است.
او در تذکرهها به عنوان شاعری یگانه یاد میشود.
اشعارش نشاندهنده ذوق بالا و نوآوری است.
نام عرفی در ادبیات پارسی هند نیز برجسته است.





