بهاءالدین محمد بن حسین، معروف به شیخ بهایی، دانشمند، فقیه، شاعر و معمار بزرگ قرن دهم و یازدهم بود. او در سال ۹۲۵ شمسی در بعلبک زاده شد.
شیخ بهایی در کودکی همراه پدر به ایران مهاجرت کرد و در قزوین و اصفهان تحصیل کرد. او در فلسفه، نجوم، ریاضی و فقه مهارت یافت.
او منصب شیخالاسلامی اصفهان را بر عهده داشت و در دربار شاه عباس خدمت کرد. سفرهایی به مکه، مصر و شام داشت.
آثار شیخ بهایی بیش از ۹۵ عنوان است، از جمله جامع عباسی، کشکول و مثنوی نان و حلوا. او در شعر نیز مهارت داشت.
مثنویهای او مانند شیر و شکر و نان و پنیر سرشار از مواعظ عرفانی است. غزلیاتش به شیوه عراقی و حافظ است.
شیخ بهایی در مهندسی و معماری نیز نوآوری داشت و طرحهایی مانند تقسیم آب زایندهرود را تدوین کرد.
او شاگردان بزرگی مانند ملاصدرا پرورش داد و در علوم مختلف تأثیرگذار بود.
شیخ بهایی در سال ۱۰۰۰ شمسی در اصفهان درگذشت و در مشهد دفن شد.
آرامگاه او در حرم رضوی قرار دارد و میراث علمی و ادبیاش گسترده است.
او همهچیزدان عصر خود بود و نامش در مفاخر علمی ثبت شده.
