میر رضیالدین آرتیمانی، معروف به میر رضی، شاعر و عارف دوران صفویه بود. او در سال ۹۵۰ شمسی در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان زاده شد.
رضی در جوانی به همدان رفت و از شاگردان میر مرشد بروجردی بود. او به دلیل شایستگی به اصفهان رفت و در جمع منشیان شاه عباس قرار گرفت.
لقب «میر» به دلیل خدمت در دربار به او داده شد و حتی داماد خاندان صفوی گردید. او علوم نقلی و عقلی را آموخت و عارف پاکدلی بود.
معروفترین اثر رضی «ساقینامه» است که سرشار از مفاهیم عرفانی و وحدت وجودی است. او در غزل و قصیده نیز مهارت داشت.
آثار دیگر شامل سوگندنامه، گوهر عشق، غزلیات و رباعیات است. اشعارش میل به زهد و تصوف دارد.
رضی پس از سالها خدمت به زادگاه بازگشت و خانقاهی داشت. او علوم را حجابی برای عشق الهی میدانست.
رضی در سال ۱۰۰۹ شمسی در آرتیمان درگذشت و در محل خانقاهش دفن شد.
آرامگاه او در تویسرکان زیارتگاه است و اشعارش سوز عرفانی دارد.
او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر برجای گذاشت که بیشتر عرفانی است.
میراث رضی در شعر خمری و عرفانی صفوی برجسته است.
