احمد بن موسی، معروف به خیالی بخارایی، از شاعران پارسیگوی ماوراءالنهر در قرن نهم هجری بود. او در منطقه بخارا زندگی میکرد و از شاگردان خواجه عصمت بخاری بود.
خیالی در عهد الغبیگ میزیست و معاصر شاعران بزرگ آن دوره بود. اطلاعات دقیقی از تاریخ تولد او در دست نیست اما فعالیتش در قرن نهم برجسته است.
دیوان خیالی شامل حدود دو هزار بیت است و نسخههایی از آن در مناطق مختلف حفظ شده. او در قصیده و غزل مهارت داشت و اشعارش لطیف است.
یکی از قصیدههای معروف او در مدح استادش خواجه عصمت بخاری است که با مطلع «درین سراچه فانی که منزل خطرست» آغاز میشود.
غزل مشهور خیالی با مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه» است که شیخ بهایی بر آن تخمیس کرده و بسیار شهرت یافته.
خیالی در سبک شعری از سنتهای کلاسیک پارسی پیروی میکرد و اشعارش نشاندهنده عمق عرفانی و عاشقانه است.
او در بخارا و مناطق اطراف تأثیرگذار بود و بخشی از ادبیات پارسی در آسیای میانه را نمایندگی میکند.
خیالی در حدود سال ۸۲۲ شمسی درگذشت و میراثش در دیوان باقیمانده حفظ شده.
اشعار او به دلیل سادگی و زیبایی در میان علاقهمندان به شعر کلاسیک همچنان خوانده میشود.
میراث خیالی در اتصال ادبیات پارسی شرقی و غربی مهم است و نام او در تذکرهها ثبت شده.
