اوحدالدین علی بن محمد انوری ابیوردی در اواخر قرن پنجم یا اوایل قرن ششم هجری، حدود سالهای ۴۹۰ شمسی، در ابیورد از نواحی خراسان به دنیا آمد.
ابیورد شهرکی بین نسا و سرخس بود و انوری از خانوادهای صاحبمنصب برخاست.
او از کودکی به تحصیل علوم پرداخت و در ریاضیات، فلسفه، نجوم، موسیقی و خوشنویسی مهارت یافت.
انوری به دربار سلجوقیان راه یافت و قصیدههای مدح بسیاری برای سلطان سنجر سرود.
او لقب حجة الحق داشت و در اخترشناسی مرجع بود.
انوری استاد قصیدهسرایی پارسی به شمار میرود و دیوانش پر از قصاید نغز است.
اشعار او اغلب مدح، هجو، حکمت و توصیف طبیعت را شامل میشود.
یکی از مشهورترین قصاید او اشک انوری یا قصیده مرثیه سلطان سنجر است.
انوری در اواخر عمر به بلخ رفت و آنجا ساکن شد.
او با شاعران معاصر مانند رشید وطواط و دیگران معاشرت داشت.
وفات انوری حدود سال ۵۶۲ شمسی (۵۸۳ قمری) در بلخ رخ داد.
دیوان انوری یکی از غنیترین مجموعههای قصیده در ادبیات پارسی است.
او در هجو نیز مهارت داشت و هجویههای تندی سرود.
انوری از دانشمندان روزگار خود بود و در علوم عقلی تبحر داشت.
میراث او در قصیدهسرایی پس از او توسط شاعرانی مانند خاقانی ادامه یافت.
