او برادر کوچکتر ابوحامد محمد غزالی، عالم مشهور فقه، کلام و تصوف، بود و در روستایی نزدیک طوس در خراسان زاده شد.
در کودکی، پس از مرگ پدر، همراه برادرش تحت سرپرستی یک صوفی قرار گرفت و ابتدا به تحصیل فقه پرداخت.
احمد غزالی در جوانی به تصوف روی آورد و شاگرد ابوبکر نساج طوسی و سپس ابوعلی فارمذی شد.
در سال ۱۰۹۵، برادرش ابوحامد او را به جانشینی خود در نظامیه بغداد برگزید و احمد تا چند سال آنجا تدریس کرد.
او به عنوان واعظی بلاغتآمیز شناخته میشد و مجالس وعظش در شهرهایی مانند نیشابور، همدان، اصفهان و بغداد مورد استقبال قرار میگرفت.
احمد غزالی سفرهای گستردهای برای ارشاد و وعظ انجام داد و نقش مهمی در گسترش تصوف داشت.
مهمترین سهم او در اندیشه عشق الهی بود که زیبایی خلقت را تجلی زیبایی خداوند میدانست و عشق به زیبایی را بخشی از عشق الهی قلمداد میکرد.
آثار برجستهاش شامل «سوانح» است که به نثر و نظم در باب عشق نوشته شده و تأثیر زیادی بر ادبیات عرفانی گذاشت.
همچنین کتابهایی مانند «رسالة الطیر»، «بواریق الالماع» و مجموعه مجالس وعظ از او به جا مانده است.
شاگردان مشهوری مانند عینالقضات همدانی و ابوالنجیب سهروردی از او بهره بردند و او بر سلسلههای صوفیانه تأثیر گذاشت.
احمد غزالی در سال ۱۱۲۶ میلادی (۵۲۰ هجری قمری) در قزوین درگذشت و آنجا دفن شد.
