خانواده او از بازرگانان شناختهشده بودند و اجدادش از مناطق آسیای مرکزی به کابل مهاجرت کرده بودند.
در کودکی، یتیم شد و پدر، مادر و برادرش را از دست داد، که این حوادث بر زندگی و شعرش تأثیر عمیقی گذاشت.
از جوانی به تجارت پرداخت، اما زندگی ساده و زاهدانهای را برگزید.
در سال ۱۲۹۳ خورشیدی، در ۱۸ سالگی، نخستین شعر خود را با تخلص «عشقری» سرود و به شاعری روی آورد.
شعرهای او عمدتاً غزل، دوبیتی و اشعار عرفانی بودند که با زبان ساده و مردمی، مفاهیم عشق الهی و وحدت وجود را بیان میکرد.
بیش از ۷۰ سال به شاعری پرداخت و اشعارش در روزنامههای زمان منتشر میشد.
در سال ۱۳۳۵ خورشیدی، شغل صحافی کتاب را انتخاب کرد و دکانی کوچک در کابل داشت که به کانون ادبی و موسیقایی تبدیل شد.
شاعران جوان بسیاری از محفل او فیض بردند و بزمهای شاعرانه در آنجا برگزار میشد.
در ۹ تیر ۱۳۵۸ خورشیدی (۹ سرطان)، در سن ۸۷ سالگی در کابل درگذشت و در گورستان شهدای صالحین به خاک سپرده شد.
آثار منتشرشده او شامل «از خاک تا افلاک عشق» (۱۳۷۰ خورشیدی، پیشاور) و کلیات اشعار (۱۳۷۷، تهران) است.
شعر صوفی عشقری به دلیل سادگی، جذابیت ذاتی و استفاده از عناصر فولکلور، میان مردم افغانستان محبوب ماندگار شد.
