ای خدا جان را تو بنما آن مقام

پارسایان و اولیای خداوند مردمانی هستند که سخنشان از دل و جان بر زبان می آید. منبع کلام مردان الهی حق است و دقیقا به همین سبب است که کلامشان تاثیرگذار است و بر دل می نشیند. مولانا در این نیایش زلال و صمیمی از خدا می خواهد که واژه ها و عبارات او را رنگی از نور بخشد و از منبع فیض الهی سیراب سازد. حرف هایی را از محضر حق طلب می کند که تنها زبانی نباشد بلکه دلی، جانی و برآمده از منبع فیض الهی باشد. در این بیت مولانا تمایزی نیز بین حرف و کلام قائل می شود. کلام را جوهر و معنای حرف می داند. حرف کلماتی است که بر زبان همگان جاری می شود اما کلام را – حتی گاهی با سکوت – تنها خواص می توانند بیافرینند.

علی منهاج