ای خُنک جانی که عیبِِ خویش دید

تردیدی نیست که همه ی آدمیان از عیب یا عیب هایی برخوردارند؛ در حقیقت هیچ انسانی کامل نیست. آنچه در نگاه های مختلف تفاوت ایجاد می کند میزانِ پذیرشِ این حقیقتِ روشن است. بسیاری از ما وجودِ هیچ عیبی را در خود نمی پذیریم و همواره در انکار به سر می بریم؛ اگر معتقدیم که آدمی عیب و نقص دارد آن را تنها در وجودِ دیگران جستجو می کنیم و خود را بری می شماریم و اگر کسی ما را نسبت به عیبی آگاه کند برمی آشوبیم و رو ترش می کنیم. مولانا می گوید خوشا به حال کسی که بر ناقص بودنِ خود واقف است و به آن اذعان دارد؛ اگر کسی عیبی را به او گوشزد کند و نسبت به آن آگاهش کند، بپذیرد و به سبب این آگاهی قدردان نیز باشد.

علی منهاج