ای خدا سنگینْدلِ ما موم کُن
نالهٔ ما را خوش و مرحوم کُن
(مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۹۹۲)
نالهٔ ما را خوش و مرحوم کُن
(مثنوی، دفتر دوم، بیت ۱۹۹۲)
دلِ پارهای از ما آدمیان به تعبیر مولانا سنگین شده است. دلِ سنگین دلی است که با انواعِ زشتیها و بدیها همچون حسد و نفاق و ریا و تکبّر و ظلم و …پر شده است. مولانا به درگاهِ خداوند دعا میکند که دلِ چنین افرادی را با مهربانی و کَرَم و رحمتِ خود پاک و سبک بفرما. او خود را از بقیهٔ آدمیان مجزا نمیکند و در دعایِ خویش از واژه «ما» استفاده میکند که نشانهٔ تواضع و فروتنی در برابرِ حق است.
علی منهاج
