ای تو کرده ظلم‌ها، چون خوش‌دلی

ظلم پایدار نمی‌ماند. هیچ‌گاه پایدار نمانده است. تاریخ به وضوح این امر را نشان می‌دهد. ظالمان می‌آیند، مدتی ترک‌تازی می‌کنند و می‌روند؛ و تنها آنچه از آنان بر جای می‌ماند نامی بد و ننگین است.
مولانا به ظالمین هشدار می‌دهد که گمان نکنید پایۀ ظلم همیشه برقرار می‌ماند و هیچ مکافاتی گریبان شما را نمی‌گیرد. این مکافات گاه در همین دنیاست و گاه در عقبا آن را می‌چشیم. کارهای عالم حساب و کتاب دارد و اینطور نیست که اعمال از بین بروند و در دنیا و عقبا اثری نداشته باشند.
نباید از کیفیّت صرف سرمایۀ عمر غافل باشیم. عمری که بالاخره روزی به انتها می‌رسد، هیچکس را فراری از آن نیست و نباید از آن غافل بود.
ظلم به دیگری بدترین و هولناکترین عملی است که هر انسانی ممکن است انجام دهد. مهم نیست ظلم کوچک یا بزرگ باشد، مهم نفس ظلم است که هم شدیدا غیراخلاقی است و هم در ادیان از گناهان بزرگ شمرده شده است. چه نیکو که به جای ظلم و بیداد، به دیگران خدمت کنیم و دست ناتوان و مظلوم را بگیرم.

علی منهاج