آن کبوتر را که بام آموختهست
تو مخوان، میرانْش کآن پَر دوختهست
(مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۹۹۰)
تو مخوان، میرانْش کآن پَر دوختهست
(مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۹۹۰)
بندهای که همواره ذکر و یادِ خداوند همراه اوست، در همهٔ امور به پروردگارِ عالَم توکّل میکند، هرچه میخواهد از او میخواهد و لحظهای او را از یاد نمیبرد، خداوند نیز هرگز او را تنها و رها نمیگذارد. چنین بندهای یاد و توکّل به خداوند چنان در جانش نشسته است که اگر هم بخواهد نمیتواند از خداوند فارغ شود. مولانا چنین بندهای را به پرندهٔ تیزپروازی تشبیه میکند که هرجا برود باز به آشیانِ آشنایِ خود باز خواهد گشت.
علی منهاج
