از ره مرو به عشوهٔ دنیا که این عجوز

آنقدر زرق و برق‌ها و رنگ و بزک‌های دنیا زیاد است که به آنی انسان از راه درست به بیراهه می‌رود. نفْسِ انسانی چنین است که کشش بسیار نسبت به دنیای مادّی و لذّت‌های دنیوی دارد. لذّاتی که آنی و بسیار فانی هستند. حافظ به ما هشدار می‌دهد که مفتون و شیدای این دنیای عجوزهٔ هزار‌ رنگ نشویم و فریب آن را نخوریم. این دنیا گرچه در ظاهر عروسی زیبارو، چشم‌نواز، لذّت‌آفرین و عشوه‌گر است؛ در ذات و سیرتِ خود بسیار زشت، مکّار، پست و بی‌وفا است.

علی منهاج