از دهانِ آدمیِّ خوش‌مشام

صحبت با هر کس لذّت‌بخش و روح‌نواز نیست. نادر هستند کسانی که صحبت با آنها حال آدمی را خوش می‌کند. اغلبِ ما انسان‌ها حرف‌هایمان تکراری، ملال‌آور و کهنه است. از همان سلامِ ابتدای کلام تا واژه‌های پایانِ سخن، جز حرف‌های روزمره، تکرارِ مکررات و بیهوده زبان را در دهان گرداندن حرفِ دیگری نداریم که بر زبان آوریم. گاهی حتی سکوت هم بلد نیستیم؛ گویی با خود عهد بسته‌ایم که زبان را از صبح تا شب به کار گیریم. مولانا ما را به هم‌صحبتی با کسانی دعوت می‌کند که حرف‌هایشان هم ارزش شنیدن دارد و هم می‌توان در آن کلمات رنگی از صداقت یافت. به تعبیر مولانا این افراد خوش‌مشام هستند؛ یعنی گویی حرف‌هایشان بویی خوش دارد، نه تکراری است و نه از جنس حرف‌های روزمره و سطحی به شمار می‌آید. کلامشان حق است و در مرتبه‌ای بالا قرار دارد. یافتنِ چنین کسانی نعمت و سعادتی بی‌حد‌ است و این البته نصیب هر کس نمی‌شود.

علی منهاج