مرا چون بُوَد دامن از جرم پاک

انسان‌های پاک‌دامن از هیچ‌کس نمی‌ترسند. کسانی که می‌دانند هیچ جرم، خطا و گناهی مرتکب نشده‌اند، هم در گفتار و هم در کردار دلیری می‌کنند و دیگران را نیز به انجام آن تشویق می‌کنند. چنین آزادگانی هرگز از طعن، خشم، کینه و تهدید کسی نمی‌ترسند و راه پاک و صادقانهٔ خود را ادامه می‌دهند.
در مقابل، کسانی که به انواع ناپاکی‌ها_پنهان و عیان_ آلوده‌اند، از پاکان و حتی شنیدن نام آنها به لرزه می‌افتند و هر صدایی را صدای برملا شدن ناپاکی‌های خود می‌پندارند.

علی منهاج