مر ترا دشنام و سیلیِ شهان
بهتر آید از ثنای گمرهان
(مثنوی، دفتر دوم)
بهتر آید از ثنای گمرهان
(مثنوی، دفتر دوم)
از آفات بزرگی که روح و روان آدمی را نابود میکند حمد، ثنا، تملق و چاپلوسی دیگران از او است. کسی که حقیقتا در دل ها جای دارد نیازی به تحسین ریاکارانه دیگران ندارد. چنین کسی خود میداند کیست و چیست؛ تعظیم و تکریم دیگران در او باد نخوت و توهم برتری ایجاد نمیکند و دچار غرور نمیگردد. چنین کسی بیش از آنکه تشنه تعظیم و تکریم دیگران باشد گوش به نقد و انتقاد سازنده میسپارد و حتی به درشتگوییهای دشمنان خود توجه میکند و از آنها در تصحیح شخصیت و ارتقا روح و روان خود بهره میجوید.
به تعبیر مولانا انسان اگر از شخصی دلسوز و دوستی بیریا حتی سیلی بخورد باارزشتر از آن است که از فردی جاهل و سودجو تملق و تحسین بشنود.
علی منهاج
