گلشنی کز گِل دمد گردد تباه

هر چه که زمینی باشد موقّتی و محکوم به فنا است. هر لذّت و زیبایی که در این عالم مادّی وجود دارد روزی فانی خواهد شد. زیباترین گل ها، پرندگان، انسان ها و موجودات دیگر روزی از بین خواهند رفت. آنچه باقی است از جنس زمین نیست بلکه از آسمان و ملکوت حیات گرفته و زنده است. مولانا برای توضیح این معنا، مثال گل را می آورد که در عین لطافت و زیبایی روزی خشک خواهد شد و از بین خواهد رفت. اما در مقابل هر چه از دل می روید مانند نیکی، عشق، محبت و خوشی های معنوی تا ابد باقی خواهد ماند زیرا از جنس آسمان است و همواره طربناک و شاداب خواهد بود.

علی منهاج