پرّ دولت بر گشا همچون هما
(مثنوی/دفتر سوم)
در فطرت همه آدمیان کشش و میل فطری به سوی خداوند وجود دارد. در برخی این میل کمتر آشکار شده و در برخی بیشتر به ظهور رسیده است. اگر دل مدام می خواهد به سوی تعالی بیشتر و عرصه ای فراختر بر پرد، نباید آن را نادیده گرفت و غفلت نمود. اگر چنین کنیم همای سعادتی که درون ماست هرگز از قفس بیرون نخواهد شد و به سوی بی سو پرواز نخواهد کرد. مولانا به ما هشدار می دهد که مراقب نشانه ها در بیرون وجودمان و کشش های روحی در درونمان باشیم تا بتوانیم از چنین فرصت هایی جهت اعتلای روح خود بهره بریم و خورشید دولت، نیکبختی، آزادگی و فرح در اعماق وجود ما بردمد.
علی منهاج





