پندشان ده، بس نمانْد از دورشان
(مثنوی، دفتر اول)
شکیبا بودن، پند و اندرز دادن در برابر هر خطا و مقابله با هر کجروی اولین قدمی است که میبایست در برابر هر گمراهی برداشت.
این شکیبایی، نصیحت کردن و راه صحیح را نشان دادن فرصتی به خطاکار میدهد تا خود را تصحیح کند و به جاده مستقیم برگردد.
اما اگر پند و اندرز اثر نکرد و شکیبایی نیز تاثیرگذار نبود دیر یا زود خطاکار به چاه خودکنده خواهد افتاد و به تعبیر مولانا دورهٔ او به پایان خواهد رسید.
کسی که بارها و بارها خطا میکند و هرگز به نصایح و پندهای صحیح و اصلاحکننده گوش نمیدهد هر لحظه خود را به درهٔ سقوط نزدیکتر میکند.
علی منهاج





