حقّا که مرا دنیا بی دوست نمی باید

کسی که یار، همدم، مونس و معشوقی در این دنیا ندارد دچار پریشانیِ خاطر یا به تعبیرِ سعدی تفرقهٔ خاطر می شود. این معشوق را چه زمینی در نظر بگیریم و چه آسمانی، تفاوتی نمی کند زیرا نکته اصلی در داشتنِ معشوق است و زمینی یا آسمانی بودنِ آن در مرتبهٔ بعد قرار می گیرد. البته اگر سخن سعدی را زمینی معنا کنیم معشوق زمینی خواهد بود و اگر عرفانی معنا کنیم معشوق خداوند است. به هر حال، داشتنِ معشوق، تمرکزآور است و باعث می شود ذهن، بیهوده به هر طرف نرود. نکته ی دیگر آنکه، دنیا و لذایذِ آن با حضورِ معشوق است که دوچندان می شود و رنگی دلپذیر به خود می گیرد.

علی منهاج