حق مرا گفته تو را لطفی دهم

زخم‌های روحی هیچگاه خوب نمی‌شوند. تا ابد می‌مانند. مدام سر باز می‌کنند، می‌سوزانند و دوباره گویی مرهمی بر آنها گذاشته می‌شود و آرام می‌شوند.
اما مرهمی نه از جنس این عالم که درمانی از جنس عالمی دیگر باید شفابخش جان آدمی باشد. مرهمی که به تعبیر مولانا لطفی از طرف خداوند است. درمانی خاص که تنها مرهمی است که کمی زخم‌های روحی ما را التیام می‌دهد تا بتوانیم دوام بیاوریم.
این مرهم اگر نبود زخم‌ها بی‌تردید ما را از پا در می‌آوردند. لطف خداوند در همه امور شامل ما هست حتی وقتی عمیق‌ترین زخم‌های روحی بر ما نشسته است.
شاکر و قدردان خداوند بودن برای چنین لطفی کمترین کاری است که نباید فراموش کنیم.

علی منهاج