ز بس فیض سحر می جوشد از گرد سواد دل
همه گر شب شوی روزت نمیگردد سیاه آنجا
شرح:
در مصرع اول حالت اصلی فطری دل را شرح میدهد. کدام دل؟ همان دلی که سحر خیز است. اگر دل خون سیاهی در خود دارد و بیدل این سیاهی را به «گرد سواد» یعنی گرد سیاه، یا همان «سویدای قلب» که مراد از عمق محبت است، تعبیر میکند و میگوید: اگر دلی که سحر خیز است از سویدای آنهم فیض سحر می جوشد.
«همه گر شب شوی» یعنی اگر شبانگاه به قیام و عبادت بپردازی در روز محشر«روزت سیاه» نخواهد بود. در زبان عامیانه از بدبختی و نا کامی به «سیاه روزی» تعبیر میکنیم.
به عبارت ساده بیدل بیان میدارد که: اگر قیام اللیل و شب عبادت کنی و سحر به ذکر و نیاز بپردازی در قیامت روزت سیاه نخواهد بود و نزد خداوند توانا نا کام بحساب نخواهی آمد.
همه گر شب شوی روزت نمیگردد سیاه آنجا
شرح:
در مصرع اول حالت اصلی فطری دل را شرح میدهد. کدام دل؟ همان دلی که سحر خیز است. اگر دل خون سیاهی در خود دارد و بیدل این سیاهی را به «گرد سواد» یعنی گرد سیاه، یا همان «سویدای قلب» که مراد از عمق محبت است، تعبیر میکند و میگوید: اگر دلی که سحر خیز است از سویدای آنهم فیض سحر می جوشد.
«همه گر شب شوی» یعنی اگر شبانگاه به قیام و عبادت بپردازی در روز محشر«روزت سیاه» نخواهد بود. در زبان عامیانه از بدبختی و نا کامی به «سیاه روزی» تعبیر میکنیم.
به عبارت ساده بیدل بیان میدارد که: اگر قیام اللیل و شب عبادت کنی و سحر به ذکر و نیاز بپردازی در قیامت روزت سیاه نخواهد بود و نزد خداوند توانا نا کام بحساب نخواهی آمد.
