از ضعف بی بری ها بر خاک سجده بردم

از ضعف بی بری ها بر خاک سجده بردم
بید آبرو نریزد گر مرتعش نباشد
شرح:
وقتی دانه بی بر میشود آنرا در خاک می افگنند تا دو باره سبز شود و بهره دار گردد. اینکه ما سجده میکنیم به خاطر همین است که از فیض وجود بهره مند گردیم و نابودی های خود را تکمیل سازیم. سر بی سجده تنها میتواند بر تن بی بهره قرار گیرد.
به یک باریکی توجه شود: باید کسانیکه بیشتر بی بهره «دور از عبادت و ذکر» بوده اند بیشتر سجده کنند. چون به توبه و گدازندگی از نو ضرورت دارند، انسانی که بیشتر خوف دارد و مرتعش است بیشتر سجده کند. چرا؟
بید وقتی برگ و بار خود را که همانا آبرو ـ یعنی پوشش ـ اوست بر زمین می ریزد، یعنی به سجده می فرستد. اینجا مراد همان آبروی مشهور ما نیست. چون معنا بر عکس میشود. یعنی کسی سجده کرد آبرویش میریزد، حال اینکه چنین نیست. وقتی لرزیدی سر به سجده بگذار و بخدا رجوع کن. مراد از ریختن آبروی بید همان آبروی معمول نزد ما نیست، بلکه پوشش او است. میشود از آن متاع دنیوی تعبیر کرد.
«پیامبر صلی الله هر مشکلی که برایشان پیش می آمد، به نماز روی می آوردند» «مسلمان هر گاه به کار مشکل اقدام میکند با دو رکعت نماز از خدا استمداد جوید ـ مفهوم حدیث»

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *